จุดเริ่มต้นเปิดร้านขายของออนไลน์

07/06/2015 12:00 AM บันทึกทั่วไป 497 views

2year

วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 หรือเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว เป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ของผม
เป็นวันที่เริ่มสร้างเพจร้านขายของบนเฟสบุ๊ค “พรีออเดอร์ Nokia Lumia Case”

โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่าตัวเองชอบค้าขายมากตั้งแต่เด็ก ซึ่งที่บ้านก็ไม่ได้ประกอบอาชีพค้าขายนะ
เริ่มต้นอยากหารายได้พิเศษ เคยทำงานในมหาวิทยาลัยหลายหน่วยงานได้ค่าตอบแทนเป็นรายชั่วโมง
แต่ก็ยังมีเวลาว่างพอจะทำอย่างอื่นเลยคิดอยากจะขายของ โดยศึกษาดูว่าอะไรน่าสนใจบ้าง

เริ่มขายวิตามิน/อาหารเสริม แต่ขายได้อยู่ช่วงหนึ่งเพราะได้กำได้น้อน กระปุกหละ 20 บาท ขายแพงกว่านี้ก็ไม่ได้แล้ว
อีกอย่างต้องรอเป็นอาทิตย์กว่าจะได้ของ คนก็ไปซื้อร้านขายยาดีกว่า ได้เร็วกว่าแพงกว่านิดหน่อยก็ยอม

จากนั้นก็คิดจะขายกางเกงยีนต์เพราะตอนนั้นชอบใส่ยีนต์มาก แต่ยังไม่ได้ลงทุนทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบ
ถ้าขายก็ต้องสต๊อกของไว้ก่อน ต้องมีหลายไซต์ หลายสี หลายแบบ ต้องลงทุนเยอะแน่ๆเลยไม่ได้ทำ

นอกจากทำงานพิเศษในมหาวิทยาลัย ขายของแล้วยังทำอีกหลายอย่าง ทั้งรับปั้มฟอลโลว์ IG ปั้มไลท์เพจเฟสบุ๊ค
ช่วยเพื่อนอัพรูป อัพข้อมูลสินค้า

 

“ไม่รู้ว่าสิ่งนี้เป็นความตั้งใจ ความบังเอิญ หรืออะไรเมื่อมันเกิดขึ้นพร้อมๆกัน”

1. ตอนนั้นผมเรียนปี 4 ไม่อยากรบกวนค่าใช้จ่ายที่บ้านแล้ว เลยอยากหารายได้พิเศษทำ
2. ปี 4 เป็นปีทีหนักเพราะต้องทำโปรเจคและเรียนด้วยตอนนั้นผมเครียดโปรเจคมากเลยขอเปลี่ยนหัวข้อและเริ่มทำใหม่ตอนปี 5 ฉะนั้นจะว่าง เลยมีเวลาทำอย่างอื่น
3. เมื่อไม่ได้ทำโปรเจคแล้วเลยไปช่วยเพื่อนขายของ ร้านของเพื่อนใหญ่มาก (หมายถึงในเฟสบุ๊ค) มีลูกค้าเยอะ ได้รับความนิยม เพื่อนสอนให้ทำหลายอย่างเลยทั้งตอบลูกค้า พูดกับลูกค้า ทำออเดอร์ สั่งของ ติดต่อบริษัท  เลยได้เรียนรู้จจากจุดนี้ (ขอบคุณพี่องกับเอินมากๆครับ)
4. ช่วงนั้นกำลังอยากจะเปลี่ยนมือถือใหม่ ไม่รู้จะใช้รุ่นไหนดีเลยซื้อ Nokia Lumia 720 มาลองใช้

 

“เมือความบังเอิญหลายอย่างมารวมกันเป็นจุดเริ่มต้นทำสิ่งนี้”

จากที่ซื้อ Nokia Lumia มาใช้ก็พบว่าเคสของโนเกียหายากมากกกกกก เดินหาตามร้านไม่มี
ไปมาหลายที่หลายแห่งก็ไม่เจอ ลองดูที่ขายบนอินเตอร์เน็ตก็แพงมาก คิดอยู่นานว่าจะซื้อดีรึป่าว
แค่เคสธรรมดาขาย 400 บาท แบบฝาพับขาย 650 บาท เทียบกับยี่ห้ออื่นขายแค่ 100-300 บาท

เกิดไอเดียขึ้นว่า เราเคยช่วยเพื่อนขายของออนไลน์ ทำไมเราไ่ม่หาของเองหละ กอปรกับเราชอบขายของนิ
เราเคยขายของมาก่อน พอมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้างทำไมไม่ขายเองสะเลย

จากนั้นก็หาสินค้าที่ตัวเองอยากได้ หุยยย ราคาถูกว่าที่เค้าขายกันเกือบ 4 เท่า คนขายนี้ได้กำไรเยอะมาก
เลยลองซื้อมาใช้เองเห็นสินค้าแล้วเหมือนกันเลย ทำไมเราไม่เอามาขายเองเลยหละ….คิดอยู่ในใจเบาๆ 555

ด้วยที่ว่าช่วงนั้นปิดเทอมเลยมีเวลามากพอที่จะทำอย่างเต็มทีและทำอย่างจริงจังมาก
ศึกษาข้อมูลของ Nokia ว่ามีรุ่นไหนบ้าง ส่วนมากใช้รุ่นไหน คนเค้าชอบแบบไหนกัน

จากนั้นจึงเปิดเพจขายออนไลน์เอง นึกตอนนั้นทำตอนนั้นเลย เวลาประมาณเกือบเทียงคืนของวันที่ 11 พ.ค. 56
นั่งจดรุ่นมือถือทั้งหมด เพื่อจะได้หาข้อมูลหารูปภาพ search ดูว่าคนโพสถาามรุ่นไหนแบบไหนกัน
เข้าไปดูร้านอื่นๆ ที่พอมี ซึ่งน้อยมาก จากนั้นก็มาศึกษาว่ารุ่นไหนมีสเป็กยังไง ราคาเท่าไหร่ คุณภาพกล้อง
เคสแบบไหนคนนิยม บลาๆ เพื่อจะได้รู้ว่าตัวบอดี้ของมือถือมีรูปร่างเป็นยังไง จะได้ตอบลูกค้าได้ ซึ่งก็จำได้เกือบหมดทุกรุ่น

 

“เริ่มต้นมันยากถ้าผ่านจุดที่ท้อไปแล้วก็สบายมาก”

หลังจากเปิดเพจแล้วต้องหาสินค้าให้ได้เยอะที่สุด ตอนนั้นอัพรูปสินค้าไปประมาณ 900 กว่ารูป
จำได้หมดว่ารุ่นไหน เพราะหาข้อมูลจากเว็บจีนเอง นั่งตัดรูปเองใส่ข้อมูลเอง มีแต่รูปนะครับยังไม่มีสินค้า

หลังจากผ่านไป 1 อาทิตย์มีรูป มีรายละเอียดมากพอแล้วก็เริ่มประชาสัมพันธ์ จ้างปั้มไลท์ให้ดูมีคนเยอะๆ
แต่ก็ใช่ว่าจะได้ผลครับ เพราะไลท์ที่ได้มาก็ไม่ใช่คนที่สนใจสินค้าจริงๆ อีกอย่างร้านเพิ่งเปิดไม่มีรีวิวจากลูกค้าด้วย

โฆษณาของเฟสบุ๊คก็มีความสำคัญไม่แพ้กันเพราะมันจะแสดงให้คนอื่นเห็นหมดไม่ว่าจะสนใจหรือไม่สนใจก็ตาม
ผมจึงจ่ายส่วนนี้ด้วยซึ่งก็ยังจ่ายมาจนถึงปัจจุบัน ได้ผลดีเลยทีเดียวมีจำนวนไลท์ไลท์ที่เพิ่มขึ่้นอย่างต่อเนื่อง

ประชาสัมพันธ์แค่นั้นยังไม่พอยังต้องไปเผือกชาวบ้านด้วยครับ 555 มีบางร้านที่เลิกขายไปแล้ว ไม่สนใจลูกค้าบ้าง
ลูกค้าโพสถามแล้วไม่ต้องบ้าง ก็เลยขอไปแจมๆเค้า อันนี้ไม่ได้แย่งนะครับ  ก็เค้าไม่สนใจลูกค้าตัวเองอะ แฮ่ๆ

กว่าร้านจะเริ่มเป็นที่รู้จักก็ต้องใช้เวลาสักพักแต่ก็ไม่หยุดแค่นั้นครับ ลุยเต็มที่มากหาสินค้า ศึกษาข้อมูล
เนื่องจากสินค้าที่เอามาขายไม่ได้สั่งของมาไว้ก่อน เราเห็นแค่รูปกับข้อมูล ซึ่งมันเสี่ยงมากที่ของจะไม่เหมือนในรูป
เลยต้องศึกษาให้รอบคอบเพื่อจะได้ตอบลูกค้าได้ และยอมเสี่ยงสั่งของมาดูว่าจะเป็นยังไง

 

“สั่งของรอบแรกก็โดนโกงซะแล้ว”

เมื่อเปิดร้านขายของอาทิตย์แรกก็ได้รับความสนใจพอสมควรครับ ด้วยที่วันสั่งของลูกค้าต้องโอนเงินมาก่อน
เพื่อเราจะเอาเงินนั้นไปสั่งของอีกที ไม่ต้องใช้เงินเราออก (หรือที่เรียกว่าไม่ต้องลงทุน 55)
มีลูกค้าหลายคนไม่ยอมโอนเงินมา แต่ยืนยันว่าเอาแน่ เลยใจปล้ำสั่งให้ก่อน เพราะอยากขายได้เยอะๆ
แต่สุดท้ายลูกค้าก็ไม่เอา เลยสั่งมาเฉยๆ เซรงจุงเบย โดนโกงตั้งแต่เริ่มต้น 555555

ยังไม่ท้อครับ หลังจากที่ร้านเริ่มมีลูกค้าแล้วก็ไม่ได้ขายเพียงแค่เคสของโนเกียแต่ก็หาของยี่ห้ออื่นมาด้วย
หาทั้งฟิล์มกันรอย เลนส์กล้อง ฯลฯ แต่เนื่องจากยี่ห้ออื่นมีขายตามตลาดเยอะมาก คนเลยไม่นิยมซื้อออนไลน์
จะขายแพงกว่าก็ไม่ได้

 

“แบ่งเวลาสำคัญที่สุด ไปเรียน โปรเจค ขายของ”

ตอนที่เริ่มขายของเป็นช่วงที่เรียนอยู่ปีสุดท้ายและต้องทำโปรเจค ซึ่งมีหลายอย่างที่ต้องรับผิดชอบมาก การแบ่งเวลาจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด โดยวันไหนที่มีเรียนผมก็จะไปเรียนซึ่งเลือกเวลาที่ในช่วงเช้า เลือกตื่นเช้าดีกว่าเพราะจะได้มีเวลาช่วงบ่าย แต่วิชาชาเรียนหลือแค่สองตัวเลยไม่ซีเรียสมาก และตกลงกับคู่โปรเจคว่าช่วงบ่ายจะไปทำโปรเจคกัน เวลาอื่นใครจะไปทำอะไรก็ไป เสาร์อาทิตย์พัก

ช่วงนั้นไปทำทำโปรเจคในมหาวิทยาลัยตอนเที่ยงถึงห้าโมงเย็นเลย วันไหนอาจารย์นัดตรวจความก้าวหน้าของงานก็จะเร่งปั่นงานมากขั้น ส่วนเวลาขายของก็จะเป็นตอนเช้าของวันที่ไม่มีเรียน และหลังเลิกทำโปรเจคตอนเย็น ตอนนั้นเริ่มลงตัวแล้วเลยไม่กังวลอะไรมาก ตอนบ่ายที่ไปทำโปรเจคกับตอนกลางคืนก็จะมีน้องมาช่วยตอบลูกค้าให้

โชคดีที่คู่โปรเจคเข้าใจ ตกลงกัน คุยกันว่าจะเอายังไงเลยแบ่งเวลาได้ถูกและอาจารย์ที่ปรึกษาก็ไม่ได้บังคับมาก ว่าต้องทำยังอย่างนั้นอย่างนี้ ค่อนข้างให้อิสระพอเรามีปัญหาก็ไปปรึกษา

 

“ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนมีระเบียบมาก”

สิ่งที่ผมทำไม่ได้ใช่ว่าขายๆไป แต่คิดว่าตัวตัวเองเป็นคนมีระเบียบมากๆ ขายได้เท่าไหร่ ออเดอร์ไหน จ่ายเงินไปกับค่าอะไรบ้าง ทั้งยอดขาย ค่ากล่อง ค่าส่ง ค่าโอนคืน หรือค่าอื่นๆ ต้องจดไว้ให้หมด เพื่อจะได้รู้ว่ารายรับมีเท่าไหร่ รายจ่ายเท่าไหร่ พอลองให้คนอื่นดูที่ทำไว้เค้าถึงกับงงไปเลย

ขายของนี่ทำอะไรหลายอย่างมาก ไม่ใช่แค่ถามมาตอบไป เช็คยอดเงินแค่นั้น แต่ผมต้องทำ ตอบลูกค้า หาสินค้ารุ่นใหม่ อัพรูปสินค้า ทำออเดอร์ให้บริษัท เช็คยอดเงิน โอนเงินให้บริษัทสั่งของ โอนเงินคืนลูกค้า ติดตามสถานะสินค้าที่สั่งไป สั่งของกับบริษัท แจ้งรับของกับบริษัทเมื่อของมาถึงแล้ง รวมรวมรายชื่อลูกค้าทำใบปะหน้ากล่อง สั่งกล้อง ติดสติกเกอร์ร้านและชื่อลูกค้า แพ๊กของ ส่งของ โอนเงินคืน ปิดรอบ

 

“สุดท้ายแล้วผลจะเป็นยังไงก็ช่าง เพราะได้ลงมือทำแล้ว”

เนื่องจากตอนนี้มีงานประจำทำแล้วการแบ่งเวลาก็เป็นสำคัญเพราะมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น แต่ก็ยังขายได้ทำให้มีรายได้พิเศษอีกทีหนึ่ง สิ่งสำคัญอยู่ที่ความทุ่มเทและความตั้งใจครับ ในเวลางานก็ทำงานประจำให้เต็มที่ส่วนเวลาว่างจากงานเช่นตอนเย็น วันเสาร์อาทิตย์ หรือเวลาว่างก็ขายของเป็นงานอดิเรกไป แต่อาจจะไม่ได้ขายเยอะเท่าเดิม คงเหลือแค่เคสเพราะไม่มีเวลาดูแลเยอะเหมือนเดิมแล้ว

ผมคิดว่ายังมีหลายคนที่ทำได้แบบผม ณ ตอนนี้และยังมีหลายคนที่ทำได้ดีกว่าผม
ผมไม่ได้ต้องการโอ้อวดกว่าตัวเองเก่งหรือทำได้ดีกว่าใคร แค่ต้องการอยากจะแบ่งปันข้อมูล
อาจจะเป็นประโยชน์กับหลายๆ คนที่กำลังจะเริ่มทำงานอะไร หรือเป็นแรงบรรดาลใจก็แค่นั้นเอง
บางสิ่งที่เรารู้คนอื่นอาจจะไม่รู้ เลยไม่อยากเก็บไว้คนเดียว

หลายคนถามว่ามันขายได้เหรอเคสโนเกีย ไม่เห็นมีใครใช้เลย ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะพวกเค้าไม่ได้ใช้
ถ้าคนใช้จริงก็จะรู้เหมือนเป็นวงการของเรา กลุ่มของเราที่สนใจเรื่องเดียวกัน เราก็จะรู้ว่าอะไรเป็นยังไง
บางอย่างที่เราไม่ได้อยู่ในวงการนั้นเราก็ไม่รู้เรื่องของเค้าเช่นกัน

ความสุขอยู่อยู่ตรงเงินที่ได้ แต่ความสุขจริงๆคือการได้ลงมือทำ ได้พักผ่อนสมอง เพราะงานหลักคือเรียน ทำโปรเจค เขียนโปรแกรม เวลาพักผ่อนก็ไม่อยากทำพวกนั่นแล้ว อยากทำอย่างอื่นบ้างที่ไม่ใช่เขียนโปรแกรม

 

“สิ่งที่อยากบอก”

การที่เรายังไม่รู้ว่าจะเริ่มทำอะไร เราก็ควรศึกษาจากผู้รู้ก่อน ไปเรียนรู้กับเค้าหัดทำไปหลายๆ อย่าง ไม่ดูถูกที่สิ่งทำแล้ววันนึงถ้ามีโอกาสเราอาจจะได้นำมันมาใช้ เหมือนตอนที่ผมไปช่วยเพื่อนทำ และหวังว่าเพื่อนกับน้องที่มาช่วยทำผมจะได้เรียนรู้อะไรจากตรงนี้ไปบ้างไม่มากก็น้อย

 

จากวันนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง จะต้องเลิกขาย
ผมก็ไม่เสียใจแล้วครับ เพราะมันมาไกลว่าที่คิดไว้มาก

ร่าง 11/05/58

, , ,